هو المحبوب

هو المحبوب

آرزوهایم را در دلم می کارم

و به انتظار نگاه تو می نشینم

بهار که از چشمان تو آغاز شود

درخت آرزوهایم به بار خواهد نشست

و من از میوه آن به همه خواهم داد

سهم هر کس یک آرزو

و سهم تو

...

تمام هستی من!

(م ر ر)

یا لیطف

هو المحبوب

مگر آن خوشه گندم

مگر سنبل؛ مگر نسرين؛ تو را ديدند

 كه سر خم كرده خنديدند

مگر بستان شميم گيسوانت را

چو آب چشمه ساران روان نوشيد

مگر گلهاي سرخ باغ ريگ آباد

در عطر تن تو غوطه ور گشتند

 كه سرنشناس و پا نشناس

از خود بي خبر گشتند

 مگر دست سپيد تو

تن سبز چناران بلند باغ حيدر را نوازش كرد

كه مي شنگند و مي رقصند و مي خندند

مگر ناگاه ...نسيم سرد گستاخ از سر زلفت

چه مي گويي ؟

تو و انكار ؟

تو را بر اين وقاحتها كه عادت داد ؟

صداي بوسه را حتي

درخت تاك قد خم كرده بستان شهادت داد

 مگر ديوار حاشا تا كجا تا چند ؟

خدا داند كه شايد خا ك اين بستان

هزاران صد هزاران بوسه بر پاي تو...

ديگر اختيارم نيست

توانم نيست

تابم نيست

 به خود مي پيچم از اين رشك

اما خنده بر لب با تو گويم

 اضطرابم نيست

 مگر ديگر من و اين خاك؛ واي از من

چناران بلند باغ حيدر را

تبر باران من در خاك خواهد كرد

 نسيم صبحگاهي جان ز دست من نخواهد برد

ترحم كن نه بر من

بر چناران بلند باغ حيدر

 بر نسيم صبح

شفاعت كن

 به پيش خشم اين خشم خروشانم كه در چشم است

به پيش قله آتشفشان درد

شفاعت كن

 كه كوه خشم من با بوسه تو

 ذوب مي گردد

(حمید مصدق)

یا لطیف

هو المحبوب

صد بار اگر از دست ِ توام خون رود از دل

یا لطیف

هو المحبوب

 اين عشق ماندني

یا لطیف

هو المحبوب

یا لطیف

هو المحبوب

گاهی یک شعر چنان عمیق می شود و خاطره انگیز که گریه ام می گیرد همچون نگاه گرم تو در لحظه های بی خویشی. و من چقدر خوشبخت می شوم...

یا لطیف

هو المحبوب

آبشار موهايت را

از کوه شانه هايم سرازير مي کني

منظره طبيعي

عاشقانه مي شود

گل ِ سر

تنها گل بي بوي موهاي توست

مي چينمش

انگشتان حسودم

مدت هاست شانه را بازنشست كرده اند

نوازشت مي کنم

با هر طره

شيشه ي عطري باز مي شود

لوس مي شوي:

« بابايي! خوابم مي کني؟ »

سينه ام را بالش مي کني

چشمانت قانون عروسک ها را مي شکنند

باز مانده اند

و جز با لالايي بسته نمي شوند

« بابايي » مي شوم

و گل ها را برايت ترانه مي کنم:

« لالا لالا گل لاله

بابا واسه تو بي حاله

لالا لالا گل پونه

بابا بي تو نمي مونه

لالا لالا گل زيره

بابا دور از تو مي ميره

لالا لالا گل اطلس

تو قلب من تويي و بس

لالا لالا گل نازم

بخند واسه بابا بازم

لالا لالا گل ياسم

دليل داغ احساسم

لالا لالا گل کوکب

بابا عاشق شده امشب.. »

بسته که نشدند

 خیس هم شده اند چشمانت...

پدرها هيچ وقت

لالاگوي خوبي نبوده اند

اشتباه اما

از تو بود که

سينه اي عاشق را

بالش کردي

با اين دلي كه در بالِشَت مي تپد

خواب نخواهيم داشت...

(روز عشاق مبارک)

یا لطیف

هوالمحبوب

تو نیستی
اما من برایت چای می ریزم
دیروز هم نبودی
که برایت بلیط سینما گرفتم...

می خواهی بخند، می خواهی گریه کن
یا می خواهی مثل آینه مبهوت باش
مبهوت من و دنیای کوچکم
دیگر چه فرق می کند باشی یا نباشی
من با تو زندگی می کنم...

یا لطیف

هو المحبوب

چقدر بزرگه اونکه تو سینه یه قلب کودکانه داره! یه قلب زلال مثل چشمه! مثل همین شعر ساده:

هو الطیف

هو المحبوب

گاهی چقدر سپاس گذاردن سخت است! سپاس آنچه که داریم و چه بسا خود از آن غافلیم! چه توفیقی است بیداری و چه خوشبخت است دل بیدار. نوشته زیبای ملکوت شاهد خوب این معنی است:

۱- جان جاهل زين دعا جز دور نيست
زان‌که يارب گفتن‌اش دستور نيست
بر دهان و بر دل‌اش قفل است و بند
تا ننالد با خدا وقت گزند

اين‌جاست که بايد شکر بگويی که اين رسن را آويخته‌اند و راهی نموده‌اند برای سخن گفتن، برای حرف زدن، برای اين‌که بفهمی اين يعنی چه که می‌گويد: «و اذا سألک عبادی عنی فاني قريب اجيب دعوة الداع اذا دعان فلسيتجيبوا لي و ليؤمنوا بي لعلهم يرشدون».

۲. عبادت کردن هنری نيست. آدمی که اهل عبادت می‌شود تازه مدیون شده است. تازه بدهی‌اش شروع می‌شود. تازه به او منت گذاشته‌اند و راه‌اش داده‌اند به حريم. تازه آشنا شده است. هر چه بيشتر وارد این حريم بشود، بيشتر می‌فهمد که «اياک نعبد» بدون «اياک نستعين» ميسر نيست.
گيرم ار موی‌ها زبان گردد
هر زبانی هزار جان گردد
تا بدان شکر تو فزون گويم
شکرِ توفيقِ شکر چون گويم؟

پس می‌بينيد همه‌اش شد بدهی؟ اين‌جاست که وقتی بيشتر بمانی، وقتی محرم دل می‌شوی، تازه معنای عبوديت برای تو می‌شود اين‌که همه از اويی. شايد روزی برسد که بگويی همه اويی. ولی فعلاً همه از اويی. اگر نيکی و اگر بد همه از اويی. مثل پدری که فرزندی دارد و برای‌اش خوب بودن و بد بودن فرزند در درجه‌ی دوم اهميت است. آن شفقت است که بالادست اين قضاوت‌ها می‌نشيند.  اين‌جاست که آدم وقتی توفيق شفقت بر خلق پيدا می‌کند، تازه به اخلاق او نزديک‌تر شده است. و وقتی در این حريم ماندی، تازه بيشتر می‌فهمی که فقط تو نيستی که از اويی، مؤمن و کافر همه از اويند، چه مقر باشند به آن و چه منکرش. 

یا لطیف

هو المحبوب

(م رر)

 یا لطیف

هو المحبوب

هو المحبوب

زوترش از ديگران آيد ممات

یا لطیف

هو المحبوب

دلم جز مهر مه رويان طريقي بر نمي‌گيرد
ز هر در مي‌دهم پندش وليكن در نمي‌گيرد

خدا را اي نصيحتگو حديث ساغر و مي گو
كه نقشي در خيال ما از اين خوشتر نمي‌گيرد

بيا اي ساقي گلرخ بياور باده رنگين
كه فكري در درون ما از اين بهتر نمي‌گيرد

صراحي مي‌كشم پنهان و مردم دفتر انگارند
عجب گر آتش اين زرق در دفتر نمي‌گيرد

من اين دلق مرقع را بخواهم سوختن روزي
كه پير مي فروشانش به جامي بر نمي‌گيرد

از آن رو هست ياران را صفاها با مي لعلش
كه غير از راستي نقشي در آن جوهر نمي‌گيرد

سر و چشمي چنين دلكش تو گويي چشم از او بردوز
برو كاين وعظ بي‌معني مرا در سر نمي‌گيرد

نصيحتگوي رندان را كه با حكم قضا جنگ است
دلش بس تنگ مي‌بينم مگر ساغر نمي‌گيرد

ميان گريه مي‌خندم كه چون شمع اندر اين مجلس
زبان آتشينم هست ليكن در نمي‌گيرد

چه خوش صيد دلم كردي بنازم چشم مستت را
كه كس مرغان وحشي را از اين خوشتر نمي‌گيرد

سخن در احتياج ما و استغناي معشوق است
چه سود افسونگري اي دل كه در دلبر نمي‌گيرد

من آن آيينه را روزي به دست آرم سكندروار
اگر مي‌گيرد اين آتش زماني ور نمي‌گيرد

خدا را رحمي اي منعم كه درويش سر كويت
دري ديگر نمي‌داند رهي ديگر نمي‌گيرد

بدين شعر تر شيرين ز شاهنشه عجب دارم
كه سر تا پاي حافظ را چرا در زر نمي‌گيرد

یا لطیف

هو المحبوب

بد نيست اگر کمي به هم فکر کنيم
در بحبوحه خنده به غم فکر کنيم

هو المحبوب

عشق در دل ماند و يار از دست رفت

دوستان، دستی که کار از دست رفت

ای عجب گر من رسم در کام دل

کی رسم چون روزگار از دست رفت

بخت و رای و زور و زر بودم دريغ

كآخر اين غم ماند و چهار از دست رفت

عشق و سودا و هوس در سر بماند

صبر و آرام و قرار از دست رفت

گر من از پای اندر آيم، گو درآی

بهتر از من، صدهزار از دست رفت

بيم جان، کاين بار، خونم می خورد

ورنه اين دل، چند بار از دست رفت

مرکب سودا جهانيدن چه سود

چون زمام اختيار از دست رفت

سعديا با يار، عشق آسان بود

عشق باز اکنون، که يار از دست رفت

یا لطیف

هو المحبوب

روزی سخن می‌گفتم ميان جماعتی و ميان ايشان هم جماعتی کافران بودند. در ميان سخن می‌گريستند و متذوّق می‌شدند و حالت می‌کردند. [مريدی] سؤال کرد که ايشان چه فهم کنند و چه دانند اين سخن را؟ مسلمانان گزيده از هزار يک فهم می‌کنند؛ ايشان چه فهم می‌کردند که می‌گريستند؟

فرمود که لازم نيست که نفس اين سخن را فهم کنند. آن‌چه اصل اين سخن است آن را فهم می‌کنند. آخر همه مقرّند به يگانگی خدا، و به آن که خدا خالق است و رازق است و در همه متصرف؛ و رجوع به وی است و عقاب و عفو از اوست. چون اين سخن را شنيد -و اين سخن وصف حق است و ذکر اوست- پس جمله را اضطراب و شوق و ذوق حاصل شود که از اين سخن بوی معشوق و مطلوب ايشان می‌آيد.

اگر راه‌ها مختلف است، اما مقصد يکی است. نمی‌بينی که راه به کعبه بسيار است؟ بعضی را راه از روم است و بعضی را از شام، و بعضی را از عجم و بعضی را از چين، و بعضی را از راه دريا، از طرف هند و يمن. پس اگر در راه‌ها نظر کنی، اختلاف عظيم و مباينت بی‌حد است، اما چون به مقصود نظر کنی همه متفق‌اند و يگانه و همه‌ را درون‌ها به کعبه متفق است و درون‌ها را به کعبه ارتباطی و عشقی و محبتی عظيم است، که آن‌جا هيچ خلاف نمی‌گنجد. آن تعلق نه کفر است و نه ايمان، يعنی آن تعلق مشوب نيست به آن راه‌های مختلف که گفتيم.

چون آن‌جا رسيدند، آن مباحثه و جنگ و اختلاف که در راه‌ها می‌کردند که اين او را می‌گفت که تو باطلی و کافری و آن دگر اين را چنين نمايد، اما چون به کعبه رسيدند معلوم شد که آن جنگ در راه‌ها بود و مقصودشان يکی بود.

یا لطیف

هو المحبوب

بیا به خانه آلاله ها سری بزنیم

ز داغ با دل خود حرف دیگری بزنیم

به یک بنفشه صمیمانه تسلیت گوییم

سری به مجلس سوگ کبوتری بزنیم

شبی به حلقه درگاه دوست دل بندیم

اگر چه وا نکند، دست کم دری بزنیم

تمام حجم قفس را شناختیم ، بس است

بیا به تجربه در آسمان پری بزنیم

به اشک خویش بشوییم آسمان ها را

زخون به روی زمین رنگ دیگری بزنیم

اگر چه نیت خوبی است زیستن اما

خوشا که دست به تصمیم بهتری بزنیم

(شادروان قیصر امین پور)

یا لطیف

هو المحبوب

هو المحبوب

سپاس خدای را که عاشقی را آفرید تا بنماید لذت صبوری در سوختن را

خفته خبر ندارد، سر بر کنار جانان
کين شب دراز باشد بر چشم پاسبانان

بر عقل من بخندی گر در غمش بگريم
کين کارهای مشکل افتد به کاردانان

دلداده را ملامت گفتن چه سود دارد
می‌بايد اين نصيحت کردن به دلستانان

دامن ز پای برگير ای خوبروی خوشرو
تا دامنت نگيرد دست خدای خوانان

من ترک مهر اينان در خود نمی‌شناسم
بگذار تا بيايد بر من جفای آنان

روشن روان عاشق از تيره شب ننالد
داند که روز گردد، روزی شب شبانان

باور مکن که من دست از دامنت بدارم
شمشير نگسلاند پيوند مهربانان

چشم از تو برنگيرم، چون می‌کشد رقيبم
مشتاق گل بسازد با خوی باغبانان

من اختيار خود را تسليم عشق کردم
همچون زمام اشتر بر دست ساربانان

شکر فروش مصری، حال مگس چه داند
اين دست شوق بر سر، وان آستين فشانان

شايد که آستينت بر سر زنند سعدی
تا چون مگس نگردی گرد شکردهانان

یا لطیف

هو المحبوب

 با اينا زمستونو سر مي كنم

با اينا بهارو باور مي كنم...

من باهارم تو زمين
من زمينم تو درخت
من درختم تو باهار ـ
ناز انگشتاي بارون تو باغم مي‌کنه
ميون جنگلا طاقم مي‌کنه.

تو بزرگي مث شب.

اگه مهتاب باشه يا نه
                            تو بزرگي
                                        مث شب.

خود مهتابي تو اصلا، خود مهتابي تو.
تازه، وقتي بره مهتاب و
                              هنوز
شب تنها
            بايد
راه دوري رو بره تا دم دروازۀ روز ـ
مث شب گود و بزرگي
                             مث شب.

تازه، روزم که بياد
تو تميزي
            مث شبنم
                         مث صبح.

تو مث مخمل ابري
                       مث بوي علفي
مث اون ململ مه نازکي.
                                اون ململ مه
که رو عطر علفا، مثل بلاتکليفي
هاج و واج مونده مردد
                           ميون موندن و رفتن
                                                    ميون مرگ و حيات.

مث برفائي تو.
تازه آبم که بشن برفا و عريون بشه کوه
مث اون قلۀ مغرور بلندي
که به ابراي سياهي و به باداي بدي مي‌خندي . . .

من باهارم تو زمين
من زمينم تو درخت
من درختم تو باهار،
ناز انگشتاي بارون تو باغم مي‌کنه
ميون جنگلا طاقم مي‌کنه.

(شادروان احمد شاملو)

یا لطیف

هو المحبوب

یا لطیف

هو المحبوب

خدایا نعمت دوستی علی و تفکر در بحر عظیم نهج البلاغه را به همه ما عطا کن. مابادا که از شیعه بودن تنها نام آن نصیب ما باشد.  عید غدیر بر تمام شعیانش تهنیت و فرخنده باد.

یا لطیف 

هو المحبوب

‌

یا لطیف

هو المحبوب

                             مست باش و مخروش٬ گرم باش و مجوش٬

                             شکسته باش و خاموش٬

                                          که سبوی درست را بدست برند

                                                 وشکسته را بدوش.

الهی!

نام تو ما را جواز و مهر تو ما را جهاز.

الهی!

غریب تو را غربت وطنست٬ پس این کار را کی دامن است.

الهی!

 از پیش خطر٬ از پس راهم نیست

دستم گیر که جز فضل تو پشت و پناهم نیست.

الهی!

آنچه برما آراستی٬خریدیم. از دوجهان٬ محبت تو گزیدیم

وجامه بلا بر تن خود بریدیم و پرده عافیت دریدیم.

الهی!

دلی ده که در کار تو جان بازیم

و جانی ده که کار آن جهان سازیم.

الهی!

 به صلاح آر که نیک بی سامانیم٬ جمع دار که بد پریشانیم.

الهی!

 آنچه دوختی پوشیدم٬ هیچ نماند از آنچه کوشیدم.

الهی!

 همچو بید می لرزم ٬مبادا که هیچ نیرزم.

الهی!

 دانیکه بی تو هیچکسم٬ چندان گیر دستم که در تو رسم.

الهی!

 هرچندکه ما گنهکاریم تو غفاری٬ ما زشتکاریم تو ستاری.

الهي!
آفريدي به رايگان
روزي دادي به رايگان
بيامرز به رايگان
تو خدايي نه بازرگان

الهی!

گنج فضل تو داری٬ بی نظیر و بی یاری٬

سزد که جفاهای ما درگذاری.

(خواجه عبدالله انصاری)

یا لطیف

هو المحبوب

                                                خاک نشین ره میخانه ام

یا لطیف

هو المحبوب

ژرالدين دخترم:

اينجا شب است٬ يک شب نوئل. در قلعه کوچک من همه سپاهيان بی سلاح خفته اند. نه برادر و نه خواهر تو و حتی مادرت ، بزحمت توانستم بی اينکه اين پرندگان خفته را بيدار کنم ، خودم را به اين اتاق کوچک نيمه روشن٬ به اين اتاق انتظار پيش از مرگ برسانم . من از تو بس دورم، خيلی دور...... اما چشمانم کور باد ،اگر يک لحظه تصوير تو را از چشمان من دور کنند.

تصوير تو آنجا روی ميز هست . تصوير تو اينجا روی قلب من نيز هست. اما تو کجايی؟ آنجا در پاريس افسونگر بر روی آن صحنه پر شکوه "شانزليزه" ميرقصی . اين را ميدانم و چنانست که گويی در اين سکوت شبانگاهی ٬ آهنگ قدمهايت را می شنوم و در اين ظلمات زمستانی٬ برق ستارگان چشمانت را می بينم.

هو المحبوب

مهربانی دوست و همکار عزیزی است آنچه که پیشکش شماست در این صفحه. آرزو دارم که مزرع دلش پیوسته سبز باشد و بی خزان.

در خرابات مغان نور خدا می بینم

این عجب بین که چه نوری ز کجا می بینم

جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج که تو

                                    خانه می بینی و من خانه خدا می بینم

هو المحبوب